Brandjes blussen is geen werkdrukprobleem. Het is een leiderschapsvraagstuk.
In vrijwel elke organisatie waar ik binnenkom, hoor ik hetzelfde:
"We zijn vooral druk met brandjes"
Dat klinkt als een capaciteitsprobleem.
Of een teamprobleem
Maar dat is het zelden.
Brandjes blussen is meestal een symptoom van iets anders:
Gebrek aan focus, richting en besluitvorming op leiderschapsniveau.
Wie dit probeert op te lossen met betere prioriteitenlijstjes, extra overleg of nóg een verbetersprint, blijft exact doen wat het probleem in stand houdt.
Brandjes ontstaan niet omdat mensen hun werk niet goed doen.
Ze ontstaan omdat:
keuzes worden uitgesteld
richting te vaak verandert
strategie niet scherp genoeg vertaald is naar gedrag
leiders te veel compenseren in de operatie
Hoe harder jij loopt, hoe minder ruimte er ontstaat voor echte sturing.
En precies daar raakt het een ongemakkelijke waarheid:
Zolang jij het systeem opvangt, hoeft het systeem niet te veranderen.
In organisaties waar brandjes blijven terugkomen, zie je vaak dat:
leiders te benaderbaar zijn
alles belangrijk blijft
niemand écht eigenaar is van het geheel
Niet uit onwil.
Maar uit verantwoordelijkheidsgevoel.
Alleen: dat verantwoordelijkheidsgevoel houdt de groei tegen.
Brandjes blussen stopt niet door harder te werken.
Ook niet door betere tools of structuren.
Het stopt wanneer leiders:
scherpere keuzes maken
minder oplossen
en meer durven laten liggen
Dat vraagt rust.
En afstand.
En iemand die met je meekijkt — zonder onderdeel te worden van het brandje.
Dit vraagt geen tips, maar reflectie
Start met een strategisch gesprek.
